Değerli Izmirtekstil takipçileri, bu yazımızda “Hırvatistan İtalya arası tren var mı” ile ilgili sık sorulan soruları yanıtlıyoruz.
Hırvatistan İtalya Arası Tren Var mı? Bir Yolculuğun İçimde Açtığı Boşluk
Bazı sorular var ki insan onları Google’a yazarken aslında bir ulaşım aramıyor. Ben de tam öyle bir gecede, Kayseri’de odamın loş ışığında, defterimin kenarına eğilmişken şunu yazmıştım: “Hırvatistan İtalya arası tren var mı?”
O an sadece bir rota öğrenmek istemiyordum. Aslında içimde büyüyen bir gitme isteğini nereye koyacağımı bilemiyordum. Sanki Zagreb’den Venedik’e giden bir tren bulursam, hayatım da daha düz, daha anlaşılır olacakmış gibi hissediyordum.
Ama bazı cevaplar, insanı rahatlatmıyor. Aksine, biraz daha içine çökertiyor.
Bir Harita, İki Ülke ve İçimdeki Fazla Umut
Hırvatistan ile İtalya haritada bakınca birbirine o kadar yakın ki… Adriyatik Denizi sadece ince bir çizgi gibi duruyor. Parmakla uzatsan dokunacakmışsın gibi.
Ben o gün saatlerce haritaya baktım. Zagreb’den Venedik’e, Split’ten Trieste’ye… Hepsi gözümde bir tren hattına dönüşüyordu. Rayların denizin kenarından süzüldüğünü hayal ettim. Camdan bakınca denizi gören bir tren… İnsan böyle şeyleri hayal edince biraz çocuklaşıyor, biraz da kırılganlaşıyor.
Sonra tekrar yazdım:
“Hırvatistan İtalya arası tren var mı?”
Cevap basitti ama içimde yankısı uzun sürdü: doğrudan yoktu.
İşte o an biraz canım sıkıldı. Çünkü insan bazen “yok” kelimesini kabul etmekte geç kalıyor.
Kayseri’den Bakınca Avrupa Biraz Fazla Düzenli Görünüyor
Kayseri’de büyüyen biri olarak yolculuklar benim için hep otobüs kokusu, mola yerlerinde çay ve uzun geceler demekti. Tren ise daha çok hayal gibiydi. Avrupa’ya dair kurduğum her şeyde bir düzen, bir akış olduğunu düşünürdüm.
Ama bu sorunun cevabı beni şaşırttı. Çünkü Hırvatistan ile İtalya arasında direkt tren yoktu. En azından “oturup Zagreb’den bin, Venedik’te in” gibi bir şey yoktu.
Bunu öğrenince içimde garip bir hayal kırıklığı oluştu. Sanki iki şehir birbirine bakıyor ama konuşamıyormuş gibi.
O an kendime itiraf ettim:
Ben aslında bir tren bileti değil, kolaylık istiyormuşum.
Bir Yolculuk Planı Değil, Bir Kaçış Planı
O gece defterime şunu yazmışım: “Ben gitmek istiyorum ama en çok da yolda kaybolmamak istiyorum.”
Hırvatistan’dan İtalya’ya gitmek fikri o dönemde bana çok romantik geliyordu. Split’te deniz kenarında oturup ertesi gün Venedik’te sabah kahvesi içmek… Bu düşünce bile insanı hafifletiyor.
Ama gerçek biraz daha sertti.
Tren yoktu. Bunun yerine şunlar vardı:
Otobüsler
Aktarmalar
Feribot bağlantıları
Ve uzun beklemeler
Yani yolculuk tek bir çizgi değil, kırık bir yoldu.
Otobüs Camından Akan Düşünceler
Bir süre sonra gerçekten o rotayı yaptım. Split’ten Trieste’ye giden bir otobüse bindim. Tren yoktu, bunu kabullenmiştim artık. Ama içimde hâlâ bir “neden olmasın” duygusu vardı.
Otobüs hareket ettiğinde pencereden dışarı baktım. Hırvatistan’ın kıyıları geride kalırken içimde garip bir boşluk oluştu. Sanki bir şey bitiyordu ama ne olduğunu tam bilmiyordum.
Yanımda oturan yaşlı bir adam uyuyordu. Ben ise gözümü camdan ayıramıyordum.
Ve kendime tekrar sordum:
“Hırvatistan İtalya arası tren var mı?”
Bu kez cevabı biliyordum ama yine de sormaktan vazgeçemiyordum. İnsan bazen bildiği şeyleri unutmak ister ya, tam öyleydi.
Yolun Sessizliği ve İç Sesin Gürültüsü
Şunları da İnceleyin: Eğrelti otunda çiçek var mı ?
Otobüs ilerledikçe içimdeki düşünceler daha da büyüdü. Tren olmaması bana sadece ulaşım eksikliği gibi gelmedi. Biraz da “bağlantı eksikliği” gibi hissettirdi.
İki ülke yakın ama aralarında direkt bir ray hattı yok. Bu bana garip bir şekilde insan ilişkilerini hatırlattı. Yakınsın ama arada bir şeyler hep eksik.
Belki de bu yüzden bu soru bu kadar içime işlemişti.
Trieste’ye Varınca Gerçek Biraz Daha Netleşiyor
Trieste’ye vardığımda hava serindi. Deniz kokusu vardı ama farklıydı. Hırvatistan’ın sıcak, rahat kıyılarından sonra İtalya’nın düzenli, biraz mesafeli havası çarpıyordu insana.
Orada bir süre oturdum. Bir kahve aldım. Ve ilk kez şunu düşündüm:
“Belki de tren olmaması kötü bir şey değil.”
Çünkü bazı yolculuklar direkt olunca, aradaki geçişi fark etmiyorsun. Oysa ben o geçişi hissetmiştim.
Hırvatistan’dan çıkışım, İtalya’ya girişim… İkisi arasında görünmez bir çizgi vardı.
İnsan Bazen En Basit Soruda Kayboluyor
“Hırvatistan İtalya arası tren var mı?” sorusu bana şunu öğretti: Her sorunun cevabı teknik olmayabilir.
Evet, doğrudan tren yok. Ama asıl mesele bu değilmiş gibi geliyor şimdi.
Asıl mesele şuymuş:
Ben o soruyu sorarken aslında şunu demek istiyormuşum: “Bir yerden başka bir yere geçmek neden bu kadar dolambaçlı olmak zorunda?”
Çünkü insan hayatında da böyle değil mi? En yakın hissettiğin yerlere bile bazen direkt gidemiyorsun.
Eksiklik mi, Gerçeklik mi?
Şimdi geriye dönüp baktığımda o yolculuğu eksik değil, gerçekçi buluyorum. Tren olmaması bir eksiklik gibi görünmüyor artık. Daha çok hayatın doğal hali gibi.
Ama yine de içimde küçük bir şey kalıyor:
Keşke o denizin üzerinden geçen bir tren olsaydı.
Camdan bakarken suyun üstünden süzülen bir hat… Belki de sadece hayal gücünün bile yetmeyeceği bir güzellik.
Son Durak Değil, Sadece Bir Ara İstasyon
O yolculuktan sonra defterime çok şey yazdım ama en çok şu cümle kaldı aklımda:
“Bazı yerler birbirine yakın değil, sadece haritada öyle görünüyor.”
Hırvatistan ile İtalya arasında tren yok. Ama belki de bu yokluk, yolculuğu daha gerçek yapıyor.
Çünkü her şey çok kolay olsaydı, belki de hiçbir şey bu kadar akılda kalmazdı.
Şimdi biri bana aynı soruyu sorsa, yine durup düşünürüm. Ve içimden sessizce şunu söylerim:
Bazen en önemli yolculuk, raylarda değil insanın içinde başlıyor.
Değerli Izmirtekstil okurları, “Hırvatistan İtalya arası tren var mı” hakkındaki bu içeriğimizin sonuna ulaştınız. Umarız faydalı olmuştur!
İlginizi Çekebilecek İçerik: Enfeksiyonlar karaciğer enzimlerini yükseltir mi ?